همه چیز درباره آیین نیایش و قوانین کشتی گیله مردی

کشتی گیله‌مردی، به عنوان نماد صلابت و رشادت مردمان شمال ایران، میراثی زنده از تاریخ کهن این دیار است. قدمت این رشته به قرن چهارم هجری و نوشته‌های "مقدسی" بازمی‌گردد. "ظهیرالدین مرعشی" نیز در توصیف آن آورده که جوانان دیلم با مالیدن روغن بر بدن و مصرف خوراکی‌های مقوی مانند گوشت، روغن و عسل، نیرویی مضاعف یافته و برای کشتی آماده می‌شدند. آیین برگزاری این مسابقات با اعلام عمومی از طریق ساز و نقاره یک تا دو روز قبل آغاز می‌شد و جایزه، معمولاً یک رأس گاو نر (ورزا) تعیین می‌گردید. پهلوانان با پوشیدن "لاسپاره" به نشانه آمادگی، به صورت گروهی و به رهبری یک میدان‌دار وارد میدان شده و آیین نیایش را به جا می‌آورند. این آیین شامل پریدن به سمت قبله و سپس شرق (به احترام امام رضا(ع)) برای نمایش توانایی و ادای احترام بود. حتی سرپهلوان نیز موظف به انجام این مراسم بود. دعوت به مبارزه نیز با زدن دو کف دست بر حریف انجام می‌گرفت.