تاریخچه و شیوه اجرای شکار چاه نخجیر در قدیم

چاه نخجیر یک روش سنتی شکار بود که توسط حاکمان قدیم گیلان مورد استفاده قرار می‌گرفت. در این روش، بخشی از جنگل به عنوان شکارگاه انتخاب شده و با ایجاد دو ردیف پرچین از شاخه‌های درخت، یک مسیر قیفی شکل ایجاد می‌کردند که به یک محوطه محصور ۱۰ متری ختم می‌شد. شکارچیان با ایجاد سر و صدا توسط نقاره، حیوانات را به سمت این محوطه می‌راندند. در اطراف محوطه، سکوهایی برای مردان محلی وجود داشت که پس از به دام افتادن حیوانات، درهای ورودی را می‌بستند. حاکمان از روی این سکوها بر عملیات نظارت داشتند و تنها اجازه خروج یک گراز را می‌دادند تا شکارچی منتخب، آن را از پای درآورد. این شیوه شکار در زمان شاه عباس صفوی با حضور ده‌ها هزار مأمور انجام می‌شد که در یکی از این عملیات در رانکوه، منجر به کشته شدن تعداد زیادی حیوان و ۲۷۰۰ نفر از همراهان شد. با پایان یافتن دیدارهای شاهانه، این روش شکار نیز به تدریج منسوخ گردید.